...
En thands - verneemt ons woord in deze plechtige ure,
God ziet met welk een kracht 't hier in mijn binnenst brandt,
Wat ooit ook Martelaar der goede zaak verdure -
Wij blijven trouw aan God, de Taal en Nederland.
Wij zullen neven u, wij zullen met u werken:
Dat niet der vaadren schim de hoon zij toegebracht
Te zien, hoe 't bastertkroost met uitgespreide vlerken
De panden laf ontvlucht van 't wakker voorgeslacht.
(...)
Ze zullen ons vragen wat de literatuur vermag tegen de genadeloze aanval van openlijk geweld. Maar laten we niet vergeten dat het geweld niet alléén voorkomt en ook niet alléén kan voorkomen: de leugen is zijn onvermijdelijke bondgenoot. Tussen hen bestaat een zeer intieme, natuurlijke en diepe band; het geweld kan zich alleen met de leugen maskeren en de leugen kan zich alleen handhaven met geweld. Iedereen, die eens het geweld heeft uitgeroepen tot zijn methode, moet onverbiddelijk de leugen tot zijn principe kiezen. Bij zijn geboorte handelt het geweld openlijk en is zelfs trots op zichzelf.
Maar nauwelijks heeft het zich genesteld en versterkt, of het voelt de lucht rondom zich al ijler worden en kan zijn bestaan alleen nog rekken door zich te hullen in een waas van leugens, door zich te verschuilen achter zoetgevooisde retoriek. Het geweld grijpt je niet noodzakelijk en niet altijd meteen naar de keel om je te wurgen. Het gebeurt vaker, dat het alleen van zijn onderdanen eist, dat ze trouw zweren aan de leugen, medeplichtig worden aan de leugen.
En de simpele stap van een eenvoudig, moedig mens is niet deel te nemen aan de leugen, geen leugenachtige handelingen te ondersteunen. Laat de leugen in de wereld komen, laat ze zelfs over de wereld heersen, maar niet dank zij mij. Voor kunstenaars en schrijvers is het echter mogelijk meer te doen: zij kunnen de leugen overwinnen. In het gevecht met de leugen heeft de kunst altijd overwonnen en zal ze altijd overwinnen! En haar overwinning zal voor iedereen duidelijk en onweerlegbaar zijn! De leugen kan het tegen veel in de wereld opnemen, maar niet tegen de kunst.
En zodra de leugen verjaagd zal zijn zal de naaktheid van het geweld zich in al haar weerzinwekkendheid onthullen en dan zal het geweld, seniel geworden, omlaag storten.
Dat is de reden, vrienden, waarom ik denk dat wij in staat zijn de wereld op dit withete uur te helpen. We moeten geen excuses zoeken in het feit dat we ongewapend zijn, we moeten ons niet overgeven aan een zorgeloos leven, we moeten ten strijde trekken.
Spreekwoorden over de waarheid zijn geliefd in Rusland. Ze geven op een bezonken en soms zeer trefzekere manier uiting aan de niet onbelangrijke, harde ervaring van het volk:Een woord van waarheid zal zwaarder wegen dan de hele wereld.
Op een dergelijke denkbeeldig-fantastische inbreuk op de wet van het behoud van massa en energie zijn mijn eigen activiteiten en mijn oproep tot de schrijvers van de wereld gebaseerd.
If I find in myself desires nothing in this world can satisfy,Via Anton de Wit
I can only conclude that I was not made for here.
If the flesh that I fight is at best only light and momentary,
Then of course I'll feel nude when to where I'm destined I'm compared.
Speak to me in the light of the dawn
Mercy comes with the morning
I will sigh and with all creation groan
As I wait for hope to come for me.
Am I lost or just less found?
On the straight or on the roundabout of the wrong way?
Is this a soul that stirs in me,
Is it breaking free, wanting to come alive?
'Cause my comfort would prefer for me to be numb
And avoid the impending birth
Of who I was born to become.
For we, we are not long here
Our time is but a breath,
So we better breathe it
And I, I was made to live,
I was made to love,
I was made to know you.
Hope is coming for me
Hope, He's coming.
Steven D. Greydanus: Weir focuses on moral and existential issues, especially questions around whether or when moral obligations such as keeping promises or completing one’s mission may become contingent upon circumstance. Ironically, as Aubrey and Maturin lock horns over whether to continue to pursue the ship’s mission, each winds up arguing alternately for a rigorous and an open-ended interpretation of duty. At first, debating the viability of their mission, Aubrey is the rigorist and Maturin the voice of discretion, but later, when Aubrey makes a promise to Maturin on which he later wishes to renege, Maturin is the one insisting on moral rigor while Aubrey pleads circumstantial necessity!
...
For all that, Master and Commander is more about action than ideas. Not that the film is non-stop battle scenes; on the contrary, action junkies are liable to be bored to tears by what passes for hot pursuit in an 18th-century sea battle, which amounts to anxiously watching another square-rigger somewhere near the horizon. Yet Weir maintains tension throughout, punctuated with clever bits of strategy and excitement, and only when necessary boiling over into all-out combat.
Eve: Now hold on, hold on just a minute! In the first place I do not fall in love with weirdos who I've only known for four or five days!Meer info hier
Troy: Yes you do.
Eve: And I don't fall in love with grown men who collect baseball cards!
Troy: Yes you do.
Eve: Or pee in their pants when they see the ocean!
Troy: Yes you do.
Eve: Or have perfect table manners!
Troy: You know, I asked him about that. He said, good manners are just a way of showing other people we have respect for them. See, I didn't know that, I thought it was just a way of acting all superior. Oh and you know what else he told me?
Eve: What?
Troy: He thinks I'm a gentleman and you're a lady.
Eve: [disgusted] Well, consider the source! I don't even know what a lady is.
Troy: I know, I mean I thought a "gentleman" was somebody that owned horses. But it turns out, his short and simple definition of a lady or a gentleman is, someone who always tries to make sure the people around him or her are as comfortable as possible.
Eve: Where do you think he got all that information?
Troy: From the oddest place - his parents. I mean, I don't think I got that memo from mine.
Matilda told such Dreadful Lies,
It made one Gasp and Stretch one's Eyes;
Her Aunt, who, from her Earliest Youth,
Had kept a Strict Regard for Truth,
Attempted to Believe Matilda:
The effort very nearly killed her,
And would have done so, had not She
Discovered this Infirmity.
For once, towards the Close of Day,
Matilda, growing tired of play,
And finding she was left alone,
Went tiptoe to the Telephone
And summoned the Immediate Aid
Of London's Noble Fire-Brigade.
Within an hour the Gallant Band
Were pouring in on every hand,
From Putney, Hackney Downs, and Bow.
With Courage high and Hearts a-glow,
They galloped, roaring through the Town,
'Matilda's House is Burning Down!'
Inspired by British Cheers and Loud
Proceeding from the Frenzied Crowd,
They ran their ladders through a score
Of windows on the Ball Room Floor;
And took Peculiar Pains to Souse
The Pictures up and down the House,
Until Matilda's Aunt succeeded
In showing them they were not needed;
And even then she had to pay
To get the Men to go away!It happened that a few Weeks later
Her Aunt was off to the Theatre
To see that Interesting Play
The Second Mrs. Tanqueray.
She had refused to take her Niece
To hear this Entertaining Piece:
A Deprivation Just and Wise
To Punish her for Telling Lies.
That Night a Fire did break out--
You should have heard Matilda Shout!
You should have heard her Scream and Bawl,
And throw the window up and call
To People passing in the Street--
(The rapidly increasing Heat
Encouraging her to obtain
Their confidence) -- but all in vain!
For every time she shouted 'Fire!'
They only answered 'Little Liar!'
And therefore when her Aunt returned,
Matilda, and the House, were Burned.
Posts
Alle reacties
